28 Aralık, 2012

MEİS ADASI- KAŞ (Ekim 2012)






Bayram tatili için pek plan yapmadan yola çıktık. Kabaca Kaş-Adrasan taraflarına gitmeyi planlıyorduk.


 

 Cuma gecesi Aydın’da yaşayan sınıf arkadaşım Yakup’larda kalıp hem yolu kolayladık, hem Yakup ile eşi Sema’nın muhteşem yemeklerinden istifade ettik.


 


 Sabah kahvaltı sohbet derken yola çıkışımız öğleni buldu. 

 Hava da tatsız ve yağışlı olduğundan acele etmedik. 
Sultanhisar’a bağlı Salavatlı beldesinin içinden geçerken kahverengi tabelaya takılıp köyün ara sokaklarına daldık. Git git yerlere atılı antik Roma taşlarına rastladık.

 


 Ordan geçen köylü kadınlara daha harabe var mı diye sorduk. Köyündeki harabelere ilgisiz, onları görmeye gelen turistlerin aklına şaşan klasik Türk köylüsü havasında “İlerde daa mağaralar var” dediler.



 


 Mağara dedikleri de kümbet gibi insan yapımı odalarmış. Son zamanlarda bizde, özellikle bedava görülebilen tarihi eserlere karşı bir ilgi gelişti.



 


 Bu eserlerin doğa içindeki bakımsız ve çevre düzeni yapılmamış (insanlar tarafından bozulmamış) halleri benim daha  hoşuma gidiyor.


 


 Karacasu yoluna saptıktan sonra  Afrodisisas tabelasını görünce bunca yıldır görmediğimiz bu ören yerini de ziyaret etmeye karar verdik. Geyre Beldesi'nden ören yerinin girişine kadar olan 500 metrelik yolu trafiğe kapatmışlar. 

Köylülere;
“Neden bu yol kapalı ?” diye sordum.
 “Arabanızı belediyenin otoparkına koyacaksınız. Ordan traktöre binip gideceksiniz. Yani senin anlayacağın senden otopark parası alacaklar” dediler.

 


 Bunun üzerine arabamızı hemen oracığa, mezarlığın önüne bırakıp yürüyerek giriş kapısına gittik. Giriş 10, müzekart 30 liraymış. Bu kartı ilk aldığımızda pek kullanamamış,  zarar etmiştik. Bu seyahatimizde aniden canlanan arkeoloji merakımızla bu sefer inşallah kullanırız diyerek birer tane daha aldık.


 


İçeri girince bizi çeşitli suratlardan oluşan bir duvar karşıladı.


 


 Hemen ardından amfi tiyatroyu ve daha sonra da 30 bin kişilik stadyumu görünce ağzım açık kaldı,


 


 Dünyayı fırdönüp de hemen yanı başımızda sayılacak böyle bir yeri yıllardır ziyaret etmediğim için çok ama çok utandım. Turist gezdiren  rehberden duyduğumuza göre burası dünyanın en büyük antik stadyumuymuş.


 


Müze saat 15 30 da kapanacağı için hızla açık alanları bitirip kapalı müzeye girdik buradaki heykeller de çok etkileyiciydi.


 


 Havanın 1 saat sonra kararacağı ve bizim sabahtan beri hala Aydın sınırları dışına çıkmadığımız düşünülünce en uygun seçenek olarak Denizli’deki dayılarımı ziyaret etmeyi düşündük.

Böylece Can da Kurban Bayramının aslında kasaptan alınan etle kahvaltı edilip ardından seyahate çıkılan bir tatil olmadığını da görecekti.


 


 Akşamüstü Denizli’ye vardık. Gece için küçük dayımların Denizli’nin taa en tepesindeki lüks evlerine konuk olduk. Dayım bize nefis bir balık pişirdi,


 


 Muhabbet ettik, televizyon seyrettik, evin büyüklüğüne şaşırdık.


 


 Sabah erkenden şehre inip bu sefer Büyük Dayımların kurban kestikleri eski fabrikaya gittik.


 


 Dayımın kızları, damatları, torunları hep birlikte neşeyle şakalaşarak kurban etlerini parçalıyorlardı.


 


 Ben kendimi bildim bileli her kurban sabahı aynı pozisyonda satır sallayan yengem ilerlemiş yaşına karşın işinin başındaydı.


 


Herkesin görev bölümü belliydi:

Söz gelimi doktor olan damat kelleyi yüzerken,

 


Üniversiteye giden torun Salinger okuyarak kavurmayı karıştırıyordu.


 


 Biz elimizi ete sürmedik

(ama sürüyormuş gibi fotoğraf çekilmeyi de ihmal etmedik)

 


 Komşularda kesilen kurbanların yüzülmesini parçalanmasını izledik. Can böyle bir şeyi ilk kez gördüğünden çok ilgisini çekti. 

Sokak aralarında havai fişek patlatan çocuklarda adeta Denizli’de geçen kendi çocukluğumu gördüm.

 


 Mezarlıkta, vefat eden akrabalarımızın kabirlerini bulduk, ziyaret ettik.

 Kurban etlerinden patlayıncaya kadar yedik.


 


Bu kurban kavurması başka bir şey!

Bizim İzmir'de yaptığımız gibi kasaptan et alarak pişirince aynı tat olmuyor.

 


 Üzerine istop, ortada sıçan oynadık.

Çok güzel bir buluşma oldu.

 


 

 Saat 13 gibi, bu sefer Antalya il sınırını geçebilmeyi ümit ederek yola koyulduk.
Yollarda kavakların sararan yaprakları bana kavaklar şarkısını anımsattı
( Sezen Aksu'yu değil Sabahat Akkiraz’ı. 
Politik olarak değil müzikal olarak)




 Serinhisar’dan leblebi alırken beni tanıyan bir okurum nereye gittiğimizi sordu. Ben de nereye gittiğimizi bilmediğimden Antalya tarafına diye yuvarlak bir cevap verdim.

Son zamanlarda sık sık beni bu siteden tanıyanlar gelip selam veriyorlar, pek havalı oluyor. Kendimi selebriti gibi hissetmeye başladım.
Güney’e nereye insek diye arabayı yolun kıyısına çekip epeyce düşündük
(Antalya’ya mı, Finike’ye mi, Kaş’a mı)
Neşe Meis Adası hakkında güzel yazılar okuduğunu ve pasaportların da yanımızda olduğunu söyleyince adaya geçilen Kaş’a inmeye karar verdik.

 


Kaş’a yaklaştıkça hava açmaya başladı.

Yolda Kalkan’a indik, arabayı park edip biraz dolaştık.
Ciddi ciddi  'Acaba eski Kalkan başka yerde de biz yeni yapılmış başka bir yerleşim yerine mi indik' diye düşündüm.
Ufacıcıcık (yazım hatası değil) köy nerdeyse Kuşadası olmuş!

 


Kalkan'da tatil yapan Açılay'ı gördük, Can hayranı olmasına karşın tanışmaya çekindi.

Kaputaş'a vardığımızda güneş battı, bu sefer yüzemedik.

 


 Yukardan plajı terk edenleri izlerken Can ile denize çakıl taşı atmaya başladık. 

"Yalayarak ıslatırsan daha hızlı gider" diyerek dayımlardan alıp cebime sakladığım çakıl taşı şeklindeki çikolataları yerden bulmuş gibi verdim.
Çikolatanın tadını alınca gözleri parladı. 
Herhalde turistler düşürdü diyerek  epeyce çakıl taşı yaladı.

 


 Kaş’a girince arabayı park edip otel aramaya başladım. S
okakların ana baba günü olmasından tahmin ettiğim üzre, sorduğum otellerin hepsinin doluydu.
Beni şehir dışında bir apart göstermeye götüren İlker’e Meis Adası'na geçmeyi düşündüğümüzü, feribot saatlerini bilip bilmediğini sordum.
 “Abi n'aapcaksınız o adada. Zaten 300 kişi yaşıyor, sezon bitince 150 kişi kalmıştır, sıkıntıdan patlarsınız valla. Burada ise şu anda gerçekten nefis bir kalabalık oluştu” dedi.

 


 “Hıı; nefis nefis” dedim .

Apartın bir geceliğine 200 lira isteyince bulabildiğim en ucuz odayı Caretta Pansiyon’da 120 liraya tuttum. Sahibi tüm ısrarlarıma karşın bir kuruş inmediği gibi bir gece kalacağımız için anahtarı pek de gönülsüz ve suratsız verdi. Hayatımda fiyat kalite oranının bu kadar açıldığı bir odada kalmadığımdan bu deneyimi hızla unutmaya çalıştım.

 


 Meydana inip İlker’in tabiriyle ‘nefis kalabalığa’ karıştık.

1986 yılında Kaş'a otostopla gelip günlerce kalmıştık . Mendirekte plaj hasırında yatıyor, yemek olarak da yarım ekmek arasına o zaman piyasaya yeni çıkmış olan Pınar mayonezi kaşık kaşık sürüp çarliston biberle yiyorduk. Gündüzleri şimdiki mendireğin olduğu yerde bulunan ahşap platformlarda yayılıp Suç ve Ceza’yı bitirdiğimi hatırlıyorum. O zaman uyuduğumuz yerleri şimdi bulamadım.
(Mayonez de yemez oldum, insan gençken nasıl bir kalori yakıyorsa artık… Aşağıdaki  fotoğraf 1986 yılında Kaş meydanında çekilmişti )



Meis feribotu için bir acenteyle gidiş-dönüş kendimiz 50, Can 20 liraya anlaştık. Sabah erkenden kalkmamak için 45 lira konut fonu ve pasaportları akşamdan teslim ettim. Kurban kavurması hala midemizde taş gibi durduğundan meydandaki kafede birer bira içerek geceyi kapattık. (Can genç olduğundan o mayonezli kocaman bir tost daha yedi.)

 Adayla ilgili biraz bilgi almak için Papillonun blogunu okudum. Çok memnun kaldığını söylediği Damien’in pansiyonuna oda olup olmadığını soran bir mail attım. Az sonra 'Oda var, geceliği 40 euro' diye cevap geldi. 

Sabah pansiyonun kahvaltısı iyi çıkınca biraz teselli oldum.

 


 Manzaralı terasta az sonra geçeceğimiz Meis Adası'nı seyrederek kahvaltımızı yaptık.


 


 Arabayı güvenli bir yere park ettik, acenteye gittik. Ben mutlaka sorun çıkmasını beklediğimden dün üzerinde konuştuğumuz sorun potansiyeli taşıyan hususların bir daha üzerinden geçmek istedim: 

Üç kişiyiz, çocuğa yarım bilet aldık, konut fonunu peşin ödedik, bugün gideceğiz, üç gün sonra döneceğiz deyince acentenin sahibi
 “Ama o zaman 70 lira daha vermeniz lazım” demez mi.
 “Dün bileti satan oğlana da bunları açık açık söyledim, siz de o sırada buradaydınız” dedim
“O askerden yeni geldi bilmiyor” dedi
“O zaman öğretseydiniz ben bileti bu şartlarla aldım” diye kabul etmedim.
 Merkezi aradı, olmaz dediler vs., en sonunda
“Siz tekneye binin, sorun olursa ben vereceğim” dedi.

 


 Teknede kimse biletimize bakmadı, adada kalacak olmamızı da umursamadı.

Sadece “Döneceğiniz gün pasaportlarınızı öğlene kadar teslim edin” dediler.
Araya mülteci karışmasın diye tekneye isim okunarak teker teker binilip, pasaportlar çıkış damgası basılmış olarak yolda dağıtılıyor.
Seyir 20 dakika kadar sürdü.
Deniz sınırı tam ortada değil,  Yunanistan’a daha yakınmış.
Yolun son 1/3 lük kesiminde tekneye Yunan Bayrağı çekiliyor.

 


 Adanın sadece Türkiye'ye bakan Kuzey kıyısında yerleşim varmış.


 


 Limana vardığımızda polis yerinde olmadığından pasaportlarımızı tekrar topladılar ve polis sırasına girmekten kurtulduk.

(Bu seyahatimiz boyunca hem gidişte hem dönüşte ne polis ne gümrükçü, hiçbir görevliyle muhatap olmadık)

 


 Herkes Duty Free mağazasına (kulübesine) doluştu. Günübirlikçilerin ancak adadan ayrılırken alışveriş yapmasına izin veriliyor. Biz kalacağımız için herhalde yapabilirdik ama sormadık. Teknedeki 30-40 kişiden sadece biz ve iki hanım adada kalacaktı. Onlara nerede kalacaklarını sordum. Daha önce kaldıkları Mediterraneo Otel'de kalacaklarmış. Odalar büyüklüğüne göre 90-150 euro arasındaymış. Konuşmamıza kulak misafiri olan gemicilerden biri 

“Yok canım, sezon bitti, o fiyatlar düşmüştür, pazarlık edin” dedi
Can'ı çantaların başında bıraktık,  Mailleştiğimiz Damien’in pansiyonuna gitmeden önce piyasa rayicini öğrenmek için bir iki pansiyon dolaştık. 40 deyip 35 euroya indiler. Bir de geceliği 30 euroya limanın arkasındaki Mandraki koyunda müstakil ev önerdiler.

 


 Damien’in restoranı kapalıydı, kendisi biraz sonra geldi, Papillon selam söyleyin demiş; söyledik, hatırlayamadı. 

Can’ı görünce suratsız bir tavırla “40 euro iki kişilik fiyattı, 3 kişi 45 euro olur” dedi. Bizi arka sokaklarda eski bir evin alt katındaki balkonsuz odaya götürdü.
 Ne odayı, ne Damien’i beğendik, pazarlık bile etmeden ayrıldık.
 Ada küçük insan sayılı olmasına karşın daha sonra kendisiyle karşılaştığımızda selamı da esirgedi.

 


 Can ve Neşe’yi merkezde bırakıp kıyı kıyı dolaşan yoldan arkadaki koya geçtim.


 


Mandraki koyu adadan daha da sakin bir yer çıktı.


 


 Kıyıdan giden yolu takip edersen yürüyerek 7 dakika mesafede,

Yarımadanın boynundan aşarsan daha yakın.

 


 Tekrar limana dönüp evi teklif eden Christina’yı buldum. O da Can’ı görünce 30 euro 2 kişilik fiyattı, 3 kişi 40 olur dedi.

(Ben kimseye iki kişiyiz demedim, herhalde bende çocuksuz adam tipi var)

 


 Ev denize nazır 4 kişinin rahat konaklayabileceği, mutfağında süt çırpıcıdan pipete kadar bir Yunanlıya gerekebilecek her şey  ( Temel sıvı kaynakları olan frappeyi yapmak için bunlar şart!) bulunan, pırıl pırıl bir dubleksti. O kadar güzeldi ki sıkı pazarlıkla 3 gecesi 100 euroya anlaştık.


 


 Çantalarımızı Christina’nın arabasıyla eve taşıdık. Merkeze gidip köyün tek marketinden envai çeşit şarap, Bacardi breezer ve sosisle dolabı doldurduk. Markette önümdeki adam Türk Lirasıyla ödeme yapınca şaşırdım. Adanın bütün ticareti Türkiye ile olduğundan 2,5 liralık kuru kabul edersen müze dahil her yerde Türk lirası geçiyor .

 Evin önündeki verandada otururken iki kişi deniz kıyısında ahtapot dövmeye başladı.

 


 Zaten adada herkes ahtapot dövüyordu .

Kimsede derin dondurucu yok sanırım.

 


 Yanlarına gidip seyrederken bu seyahatin en önemli kazanımlarından biri olan Karl ile tanıştım.

Aslen Yorkshire kırsalından gelme 58 yaşında bir İngiliz olan Karl 17 yıldır Yunanistan’da, 6 yıldır da bu adada yaşadığı için kendini Yunanlı olarak görmeye başlamış. Politikadan bahsederken “Biz Yunanlıların Türk halkı ile hiçbir sorunu yok” falan diyor. Köpeği Efi ile birlikte hemen yanımızdaki binanın alt katında tek kişilik bir odada yaşıyor.

 


Yaşamını marangozluk ve avcılık yaparak kazanıyormuş. Avcılık derken, her gün balığa çıktığı gibi geçen Şubat ayında Anadolu’ya geçip Elmalı dağlarında yaban domuzu avına gitmiş. Bir ayda 80 tane domuz vurmuş. Domuz vurmak yerli yabancı herkese serbest olduğu gibi vurduğu hayvanları da kilosu 20 eurodan hemen orada esas mesleği kasaplık olan bir başka İngiliz’e satıp geri dönüyormuş. 

Çok sade ve samimi bir adam olan Karl ile birbirimize hemen kaynaştık. Daha tanışalı yarım saat olmamıştı ki,
 “İstersen yarın sabah benimle balığa gelebilirsin” dedi
(Ha, bir de yazları İtalyanları balık avına çıkartıyormuş. Bu ada gözlerden uzak tatil yapmak isteyen İtalyan zenginleri arasında pek popülermiş. Yazın sahil  Kemeraltı gibiymiş, omuz omuza yürünüyormuş. Sylvio Berlusconi bu yaz bir ay bizim koyda lüks  teknede kalmış)

 


Bu teklifi hiç sektirmeden kabul ettim, sabah 06 30 da buluşmak üzere sözleştik. Evin yakınındaki çekek yerinin önünde biraz yüzdükten sonra akşam yemeği için ana limana gittik.


 


Ekim sonu olduğundan adada restoran-oda bulur muyuz diye boşuna endişe etmişiz.

Kıyıdaki 5-6 restoran sabah saat 10 gibi hazırlıklarına başlıyor, servisler açılıyor, balıklar dolaba diziliyor.

 


 Öğleyin Türkler çekirge sürüsü gibi masaları dolduruyor, bedavaymış gibi (ki hiç değil) yiyip içip,


 


 Duty Free kulübesinden omuz omuza alışveriş yaptıktan sonra teknelere doluşup dönüyorlar.


 


 O zaman restoranlar kapanıyor.

Akşamüzeri adada kalan tek tük turist (Özel tekneleriyle bir geceliğine gelen Türkler de var)  ve yerliler için tekrar açılıyor.
Biz de sabah pansiyon ararken bana yardımcı olan Yorgo’nun denizin üzerinde iskelesi olan Lazarakis Restoranı'na oturduk.

 


 Restoran fiyatları ucuz değil, mezeler 4-6, kalamar-ahtapot 9-10 , 20'lik uzo 7-9 euro.

(Yunanlıların meze sunumları, ortamları bizimkilere göre bariz üstün ama ayrıca bir de komşunun tavuğu bize kaz görünür hesabı var. İzmir’de bir komşumuz Yunanistan’daki süpermarketten kilosu 10 euroya donmuş Ege ahtapotu almış. Aynı denizdeki, aynı ahtapotu karşı taraftan iki katı fiyata mı aldığına yanarsın, taşıdığına mı …)

 


 Çeşitli mezeler, kalamar, Can’a sosis ve 35’lik Barbayanni’ye 49 euro hesap geldi.

Yorgo yemeğin üzerine kızkardeşinin yaptığı nefis revaniden de kocaman dilimler ikram etti.
Günbatımında yediğimiz bu yemekten pek zevk aldık.
Günübirlikçiler gidince adanın havası, sükuneti bambaşka.

 


 Bütün adada gerçekten de 300-400 kişi yaşıyor ve herkes birbirini tanıyor. Tanımak ne demek, ıcığını cıcığını biliyor.


 


 Biz de 3 günün sonunda mesela Yorgo’nun yazın ayda 500 bin euro kazandığını, günde 5 bin euronun altına düşerse ağladığını,


 


 Üsküdar’da evi ve İstanbul’da herkesten sakladığı stüdyoları olduğunu, eşi Fransız Maria’nın Mediterraneo Oteli'ni işlettiğini, babası Panayos’un adanın Almanlar tarafından işgali sırasında mağaralarda saklanarak direndiğini, Ada İngilizler tarafından kurtarılınca İngilizce bilmediği halde onlarla beraber Afrika’ya gidip Rommel’e karşı savaştığını, savaş bitince de hiçbirşey olmamış gibi adasına dönüp sakin yaşamına devam ettiğini falan hep öğrendik.
















Bir ara restorana uğrayıp Panayos Amca ile tanıştım. İngilizceyi hala bilmiyor ama çok güzel Türkçe konuşuyordu. Karısıyla birlikte bütün gün restorandaki bir masada oturup denizi seyrediyorlar.


 


 Oğlu Yorgo da nev'i şahsına münhasır, libidosu yüksek bir arkadaş.

Restoranının kadınlar tuvaletinde Jackie (Kennedy) Onasis'in, erkek kısmında da kendisinin tuzda balık kırarken fotoğrafı var.

 


Adanın yerliler tarafından kullanılan ismi Kastellorizo. İtalyanca Kastello Rossodan (Kırmızı kale) geliyormuş. Yunanca adı ise Megisti (büyük) . Etrafındaki kaya döküntülerinin en büyüğü olduğu içinmiş.

Bizim orda hep anlatılan Kaş'ın gözyaşı anlamına geldiği falan külliyen palavraymış.

 


 Kastellorizo'ya Rodos'tan kocaman bir feribot çalışıyor.

(Bu adada oturanlara devletin maaş ödediği de şehir efsanesiymiş ama feribot ücretlerinde indirimleri varmış. Rodos’a 1 euroya gidiyorlarmış)

 


 O koca feribotun küçücük limanın içinde manevrasını izlemek gerçekten hayret verici.


 


 Adanın limanı ebat olarak küçük olmasına karşın doğal olarak çok derinmiş.


 


 Bu nedenle yüzyıllardır büyük gemilerin sığındığı antik bir limanmış.

 Adanın ticareti de bu nedenle eskiden çok canlıymış.

 


 Zamanında 15 bin kişi yaşıyormuş. İkinci dünya savaşında bir İtalyanlar, bir İngilizler derken epeyce bombardıman yaşamış, bütün evler yıkılmış. Yerliler Mısır'a kaçarak canlarını kurtarmışlar. Savaşın bitiminde Kahire'den Kastellorizo'ya dönerken gemileri batmış ve çoluk çocuk pek çok adalı telef olmuş.

Kıyıda bu hazin olayı anan bir anıt da var.

 


Adadaki sağlık ocağında verilen hizmeti merak edip ziyaret ettim. Ortam sakin, hasta azdı. Muayene odasının kapısı açılınca içerde önlüklü bir adam ve bir kadın gördüm, hastalar beklediğinden konuşmadım.. Kadın pek süslüydü, herhalde adam doktor, kadın hemşire diye içimden geçirdim. Sonradan öğrendiğime göre ikisi de doktormuş, Atina'dan geçici görevle geliyor, sağlık ocağında kalıyorlarmış.


  


 Böyle geçici görevle geldiğin adada vakit geçirmek çok zor olabilir, biliyorum. Ben de 2 ay Bingöl’deki Polisevinde  epey sıkıntı çekmiştim. Bu ada Yunanistan’ın Şırnak'ı sayılır.



 Gece Behzat Ç. izlemek istedik ama evdeki televizyondan Star TV çıkmıyordu.



 


Sabah alarm çalmadan saat 6 da uyandım. Hava karanlık ve serindi. Kahvemi alıp Karl’ın evine gittim, o da kahvesini içiyordu. Takımları bota yükleyip gökyüzü henüz kızarmaya başlarken denize açıldık. Köpeği Efi bizden önce tekneye atladı. Hem İngilizce hem Yunancayı anlayan bu akıllı köpek Karl'ın peşinden hiç ayrılmıyor. Karl: "Bak bakalım balık var mı?" deyince teknenin kenarından sarkıp denize bakıyor.

 


 Balık yemeye bayılıyor ve denize hiç düşmemiş.


 


 Ekim palamut mevsimi olduğundan sırtı çekmeye başladık.


 


 Yarım saat kadar boşa gidip geldikten sonra Karl   “Belli ki bu sabah balık yok, dönelim bari” dediği anda elimdeki olta gerildi; ilk palamutumuzu yakaladık.


 


 Güneş ufukta yükselene kadar 1 saat boyunca gide gele 12 palamut (İzmir’de yazılı denen, karnı beneklilerden) ve bir tuna (yavru orkinos) yakaladık.


 


 Normalde Karl tuttuğu palamutları sırtından oltaya takıp hemen denize atarak daha derinlerden orkinos avlıyormuş ama bugün tuttuğumuz balıklar oltanın en ucundaki (derindeki) iğnelerine takıldığından etrafta orkinos olmadığına hükmetti ve balıklara bu işkenceyi yapmadık. Ortamda orkinos olduğunda palamutlar yüzeyde geziyorlarmış. Sırtına iki iğne batırılan hayvan iğnelerden kurtulmak in suyun içinde deli gibi çırıpınınca dipteki büyük balıkların dikkatini çekiyormuş. Karl bu yöntemle en büyüğü 52 kiloluk pek çok orkinos ve kılıç balığı yakalamış.


 


 Geçenlerde Kemeraltı'ndan bir sırtı takımı almak isterken baktım satıcılarda balıkların ne düşündüğü, nasıl davrandığı konusunda teorinin bini bir para.

Bütün balıkçılar amatör balık psikoloğu olmuş! 
Karl’ın da konuşmalarını ilk dinlediğimde içimden 'Al bir amatör psikolog daha'  demiştim ama yanılmışım. Kendisi balık konusunda tam bir otoriteymiş. Tuttuğu balıkların midelerini araştırıp, yediği canlılarının benzerlerini İngiltere’den getirdiği malzemelerle yapıyormuş

 


 Kullandığımız çapari takımını da ren geyiği postundan kendisi yapmış.


 


 Kullandığımız, Sardalya’ya benzeyen sahte yemlerin büyüklüğü ve su içindeki davranışları gerçeğine  çok benziyormuş. O kadar ki gelecek ay sardalyalar 1-2 santim büyüyeceği için o da bir boy büyük yemler kullanacakmış. Yunanlılar oltanın başarısını gördükçe bize de yap parası neyse verelim diyorlarmış ama Karl tam bir yunanlı gibi asla yapmıyor, hatta göstermiyor, saklıyormuş. Buna rağmen benim hevesimi görünce kendiliğinden bana bir çapari takımı yapacağını söyledi .

10 balık tuttuktan sonra Karl “Yunanlılar olsa balığı bitirene kadar tutarlar ama bize bugünlük bu kadar yeter, dönelim artık" dedi. 
Oltayı sarmak için her denize attığımızda balık atladığından istemeden 3 balık daha tutarak koya döndük. 
Koyun ortasında demirli, yeni gelmiş İngiliz teknesine yanaşıp, tanımadığı vatandaşına balık verdi.


 


 Teknenin sahibi para teklif edince “Yok canım, zaten tanesini iki euroya satıyorum, merkezde karşılarşırsak bir bira ısmarlarsın” diye cevap verdi.

Hayatımda tuttuğum en büyük balıkları  Neşe ile Can’ı uyandırıp gösterdikten sonra Karl bana da kaç balık istersem almamı söyledi. Ustamdan öğrendiğim tok gözlülükle bir tanesini aldım
(Palamutlar kiloluktu)

 


 Neşe ile Can merkeze ekmek almaya gidince birer sabah kahvesi daha içtik. Karl bana yaptığı yemleri gösterdi, kıyıdan avlanma tekniklerini anlattı yeni olta uçları, sahte yemler hediye etti.


 


 Artık bu kadarını da kabul edemem deyince “Al, al. Ben bunlara para vermiyorum, İngiltere'deki mağazalar yeni ithal ettikleri ürünleri deneme için bana gönderiyorlar. Kullanıp görüşlerimle birlikte tuttuğum balıkların fotoğraflarını gönderiyorum, pazarlamada kullanıyorlar” dedi. Meğer bizim Karl, Ara Güler’in Leica için yaptığını yapan dünya çapında bir test pilotu, balıkçılık ustasıymış. Sırf balık avlamak için Küba’dan Yeni Zellanda’ya pek çok ülkeye gitmiş. “Böyle marjinal adalarda yaşayan insanlar da marjinal oluyorlar galiba ” dedim. 

“Dün ahtapot döverken yanımdaki arkadaşım Dimitris aynı sıradan bir balıkçı gibi görünüyordu değil mi. Kendisi aslında meşhur bir arkeolog. İsviçreli annesi sayesinde 5 dili su gibi konuşuyor . Karavanla dünya turu yapmış, şimdi de adanın tepesindeki manastırın restorasyonuyla uğraşıyor” dedi

 


 Birer kahve daha içtikten sonra ertesi sabah yine birlikte balığa çıkmak üzere sözleşerek ayrıldık.

 Neşe ile Can merkezdeki fırından güzel ekmekler, poğaçalar almış olarak döndüler

 


 Adada bir tane fırın var, sabah erkenden sahili kokutmaya başlıyor.


 


Evde güzel bir kahvaltı yaptık.


 


 Can tuttuğumuz balıkları görünce uykusundan fedakarlık etmeye karar verdi ve ertesi sabah gelmek istediğini söyledi.

Şansımıza İzmir'den Kaş’a gelene kadar keyifsiz olan gökyüzü adada açtı, sıcaklık 26 derece civarına yükseldi, hava limonata gibi oldu.
 Kahvaltıdan sonra yüzdük. Bizim koyun karşısındaki ufak ikiz adaların etrafını yüzerek dolaştım, 45 dakika sürdü.

 


 Adaların birinin üzerinde ufak bir şapel ve yazları çok popüler olan bir kahve varmış. Kimsenin bulunmadığını düşündüğüm adada kayalara tırmanıp kiliseye doğru gittim, baktım yaşlı bir adam tek başına yatmış uyuyor. Kafeye gittiğimde ise bir sürü cıbıldak İtalyan kadınla burun buruna geldim.


 


 Meğer bunlar Karl’ın arkadaşlarıymış, onun teknesini alıp bütün gün adada güneşlenip akşam dönüyorlarmış. Başlarındaki adamcağız da tabi kadınların çenesinden kaçıp arka tarafta yalnız takılırmış.

Öğleden sonrayı da müze haline getirilmiş olan caminin önündeki kafenin şezlonglarında okuyup yüzerek geçirdik. (Küçük bira 3 euro)

 


 Akşamüstü adanın yukarılarındaki yolardan eve dönerken badem ağaçlarında kalmış bademleri topladık, narların tadına baktık.


Elbette ki 'Nar kalmışsa ekşi, badem kalmışsa acıdır' kuralı şaşmadı; narlar gayet ekşiydi

  



Adanın taa en tepesindeki manastıra çıkan merdivenleri sahilden görüp tırmanmaya cesaret edemiyorduk.

 


 Merdivenlerin başlangıcını görünce birkaç basamak çıkıp fotoğraf çekeyim dedim. Neşe ve elbetteki Can da beni izlediler. İnsanın çıktıkça çıkası geliyor. 

Merdivenler 400 basamaktan oluşuyormuş, her yüzüncü basamağa espirili yazılar yazmışlar,

 


  Ortalarda Neşe pes etti, biz Can’la tepeye vardık, ama ortalıkta manastır falan göremedik. Tepedeki düzlükten ilerlemeye başladık.


 


 Epeyce gittikten sonra ben “Dönelim artık, annen merak edecek” dedim ama Can biraz daha gidelim diye ısrar etti.



 


 En sonunda bir köşeyi dönünce tepenin arka yüzüne bakan manastırı bulduk. 1700’lerden kalma dümdüz bir bina, bir numarası yoktu. Tamiratta olduğundan içine de giremedik ama o kadar merdiveni çıkıp da hiç bir şey göremeden inseydik içimizde kalacaktı.


 


Can’a ısrarı için teşekkür ettim.


 


 Manastır deyince benim favori filmlerimden olan Medditeraneo’nun da bu adada çekildiğini geldikten sonra öğrendim.


 


 1991 yılında film çekimi boyunca sahili turistlerden arındırmak çok zor olmuş Filmdeki mekanları Vasilissa’nın evini, meydanı falan görmek çok hoş oldu. Vasilissa'nın evinde tadilat vardı. Mediteranneo Otel ise  Vasilisa'nın evinin hemen yanında.

(Filmin yapmımcısı da Sylvio Berlusconi)

 


 Bir ara gidip gördük. Fransız Maria güzel bir otel yapmış. 

Zemindeki odaların önünde güneşlenip yüzmek mümkün. 
Yunanlılar bu dekorasyon işlerinden çok anlıyorlar.

 


Söz gelimi otelin yanındaki moloz yığınına böyle bir masa sandalye koyunca insanın gözü molozu görmüyor.


 


 Akşam yemeğinde evdeki fırında pişirdiğimiz palamutu Retsina şarabı ile götürdük.


 


 Evde tuz bulamayınca komşudan istemeye gittim. Karl bir kavanoz deniz tuzu verdi, kayaların üzerinden topluyormuş. Karl’ın hayata bakış açısı, minimalist tarzı beni çok etkiledi. Klasik anlamda eğitim görmemiş, 17 yaşında baba olmuş bir İngiliz köylüsü, sezgileriyle, zekasıyla, çalışkanlığıyla kendine (bence) çok güzel bir hayat kurmuş.


 


 Bir iki hafta sonra İtalyan arkadaşı memleketine dönünce yaz boyu aylık 250 euro ödediği tek göz odayı boşaltıp onun evine taşınacak, kışı orda geçirecekmiş. 22 yıllık evlilikten sonra boşandığını anlatınca

"Burada yalnızlık çekmiyor musun?" diye sordum.
Adada ve Kaş’ta bir miktar kız arkadaşı varmış.

 


 Bu adayı sevmekle birlikte pahalılık nedeniyle Kefalonya Adası’ndan büyükçe bir arazi almış (Orası da Corelli’nin Mandolini’nin geçtiği ada) Polonya’da bir şirketten de prefabrik kütük ev ısmarlamış.

Prizine kadar her şeyi mevcut olan ev, montaj hariç 160 bin euroya malolmuş, Montajı ayrıca 30 bin euroymuş, elbette kendisi yapacakmış.

Ben Karl hakkında bu kadar şey biliyorum ya...

O benim hakkımda Türk ve evli olduğum dışında hiç bir şey bilmiyor.
Birlikte saatler geçirdik, müzikten tarihe pek çok konu konuştuk.
Bana  tek bir soru bile sormadı, ben de söylemedim.

Sabah saat 6 da uyandım, Can’ı uyandırdım. Hazırlanıp dışarı çıktığımda Karl’ın teknesi yerinde yoktu. O anda gece saatlerin bir saat ileriye alındığını hatırladım. Biz eski saate göre kalktığımızdan Karl’ı kaçırmıştık. 

 Yapacak bir şey olmadığından hazır kalkmışken güneşin doğuşunu izledik.

 


 Sabah serinliğinde koyun öbür tarafındaki mezarlığa doğru yürüyerek sohbet ettik. Mezarları inceledik, Ortodokslardaki mezara fotoğraf koyma adeti çok güzel, insanın muhayyilesi canlanıyor.


 


Sabahın o erken saatinde bizden önce gelen birisi bir mezara tütsü yakıp koymuş,

sabah serinliğinde pek güzel kokuyordu.

 


 Neşe hala uyanmadığından bir de köyün merkezine gidelim dedik.
Sabah her yer tenha, balıkçılar ağlarını temizliyor,

 


 Kahvede köylüler sabah kahvelerini içiyor;

 pek güzel bir ortam vardı.

 


 Sabah erken kalkmak çok iyi bir şey!


 


 Ortalıkta insandan çok kedi var desem yalan olmaz.


 


 Adanın kedileri kalabalık gruplar halinde dolaşıyorlar ve kendilerine güvenleri tam!


 


 Arkadaşım Yakup eski bir kedisever olarak kedilerin aslında pek aptal olduklarını, ancak fazla laubali olmadıklarından az konuşan insanlar gibi zeki ve kuul sanıldıklarını söyledi, aklıma yattı.


 


 Bizim koya döndüğümüzde Karl’ı evinde bulduk. Allahtan hiç balık tutamamış! 

Saatlerimizi ayarlamadığımızdan kendisini kaçırdığımızı söyledik, bir sonraki sabah aynı saat için yine sözleştik.

 


 Kahvaltının üzerine  sessiz ve güneşli kıyıda Mozaik dinleyerek kitap okumaktan büyük zevk aldım.


 


 Mozaik grubunun Ardından kasetini 1980'li yıllarda çok dinlemiştim. Kasetçalarlar demode olunca uzun süre ayrı kaldık. Sonra aklıma geldi; dijital halini bulup indirdim.

Garip, kasvetli bir albüm. İnsana seksenli yılların bungunluğunu hatırlatıyor.

 


 Kayıt kötü, sözlerin anlamını hiçbir zaman kavrayamadım: 

 (Şarkılar söylerdi trapezci kız / Saçlarından parmaklarına süzülen /  Karanlıkta dans ederdi / Sevdalıydı karanlığı  /  Kimsenin duyamadığı / Uzaklarda susardı /   Saçlarında bir tutam ışık / Kalabalıkla duruşu /  Tek başına ağlardı /  Kalabalıkla tutuşur / Tek başına ağlardı ) 
 Yine de hoşuma gidiyor.
 Bu albüm bu sessiz koya sanki bir bilmecenin kayıp parçası gibi tam uydu.

 


Sosyalleşmek için köy merkezine gittik.

Köyde bir kalabalık: Merasim üniformalı askerler, papazlar, zodyakla gelmiş televizyoncu gibi tipler…

 


 Anladığım kadarıyla milli gün gibi bir şeymiş, kutlamışlar, şimdi herkes kravatını gevşetmiş sahilde oturuyor(zaten oturacak başka yer yok)

Doktor hanım da subaylarla flört ediyordu.

 


Türkiye’den gelen tekneyi karşıladık, günübirlikçilerin heyecanla adaya ayak basışlarını küçümseyen bakışlarla izledik.


 


Milli günle birlikte oluşan adanın olağan dışı kalabalığı bizi rahatsız etti, arka sokakları dolaşarak tepeyi aşıp koyumuza döndük.


 


 Kilisenin önündeki okaliptüsleri buduyorlardı.


 


Evimizin süt çırpıcısıyla frappe yapıp verandamızda kitap keyfi yaptık.




 Her gün saat 12 de müze haline getirilen camide belgesel gösterimi yapılıyormuş.

Biz de izlemek için öğleyin merkeze gittik.
Başka   gelen kimse yoktu.
Köyün tarihini anlatan birkaç pano ve eski kapıyla süslü caminin içinde görevli memurun açtığı DVD den köyün Türklerden nasıl kurtulduğu ile ilgili yarım saatlik belgesel filmi izledik.
Oturacak yer olmadığından Neşe memurun ikram ettiği kendi taburesine oturdu, ben de yere.

 


 Filmde geçmiş günleri anlatan yaşlı adamı sabah Can ile yaptığımız mezarlık ziyaretinde gördüğüm fotoğrafından tanıdım. 

Daha sonra Karl’a sordum, belgesel çekildikten sonra ölmüş.



 Dönüşte Neşe ile Can terliklerimi koya taşıdılar, ben denizden yüzerek döndüm.


 


 Bugün evlenme yıldönümümüz olduğundan Neşe ile çekek yerinde güneşlenirken bir Bacardi-fıstık partisi verdik.


 


 Eve dönerken Karl kapısının önünde oturuyordu. “Sizin için beş tane yem yaptım, altıncısını yapmak için bekledim, görmek ister misin?” dedi. 

Aslında pek ilgimi çekmemesine karşın
"Tabi elbette" dedim, Can ile birlikte tezgahın başına oturduk.

 


 Karl özellikle Can’a püf noktalarını göstererek bir yem yaptı. İğnenin üzerine kat kat özel ipler sardı, geyik tüyleri, renkli fosforlu şeritler bağladı, epoksiden kafa yaptı, özel üretilmiş plastik gözler yapıştırdı ki bitirmesi yarım saat sürdü! 

Ben de basit bir şey sanıyordum, adamcağız benim gibi sefil, amatör bir balıkçı için toplam 3 saat yem hazırlamış

 


 Aslında ben balıkçı bile sayılmam. Mahatma Gandhi’nin anılarını okuduktan sonra herhangi bir canlının canına kastetmek bana o kadar feci geldi ki yıllar önce bütün olta zıpkın vesairemi çatı arasına kaldırdım. 

Son yıllarda yelken yaparken sırtı çekme denemelerine başlamamda kitabın etkisinin hafiflemesinin yanı sıra bu avcılık yönteminin tam benlik olmasının (yem ve benzin gerektirmemesi, dolayısı ile idame masrafı yaratmamasının) rolü oldu. 
Bu sonbahar yelkenle 100 mil sırtı çektim, hiçbir şey tutamadım, o ayrı.



 Daha sonra Karl bir tane de Can’a yaptırdı.


 


 Karl’ın Amerikan Profesörü kılıklı arkadaşı Kostas  uğradı, bir tane de ona hediye etti.

 “Hani Yunanlılara vermiyordun” dedim
“Bu çok has bir adamdır, yıllarca Rodos'ta beş yıldızlı otellerde metrdotellik yapmıştır” dedi.

 


Yeni çaparilerimizi ve hediye ettiği başka oltaları da alarak evimize döndük.

Akşam yemeği için giyinip merkeze giderken tepedeki kaleye çıktık.

 


 Manzara başka açıdan da güzeldi.


 


 Bu sefer Kostas’ın restoranı Paragadi’ye oturduk.


 


 Kibar, güleryüzlü bir genç kız bize hizmet etti.

Kostas’ın gelininin kardeşiymiş. Atina’da İngilizce öğretmenliği okumuş ama atanamadığından yazın çalışmaya buraya dünürlerinin yanına gelmiş.

 


 Mezeler yine çok lezzetliydi.

Patlıcan kızartmasını patatesli sarımsaklı bir püreyle getirdiler, hoşumuza gitti.

 


 38 euro hesap ödedik, kıza da bahşiş bıraktık.

 Üçüncü sabah bu sefer yeni kış saatine göre Can ile ayaktaydık.

 


 Karl’ı kapısının önünde umutsuz bulduk.

 "Bugün balığa çıkamayacağız çünkü hiç benzinimiz yok" dedi.

 


 Dün İtalyan arkadaşları benzini bitirmiş,

"Kaş’tan  50 litre ısmarlamıştım ama gümrükte yakalayıp alıkoydular. Bugün onu kurtarmaya çalışacağım” dedi.
Olayın esasını Karl daha önce anlatmıştı: 
 Meis’in belediye başkanı biraz üçkağıtçıymış.
Adanın tek benzincisi için ihaleyi 60 bin euro karşılığında yaramaz bir adama vermiş. Bu adam Rodos’tan tankerle benzin getirip adada satıyor ama parasını Rodos’a ödemiyormuş. Sonuçta Rodos’taki dağıtımcı benzini kesmiş, bunlar da ihaleyi feshetmişler ama yeni ihale yapılamamış. Kimse de peşin 60 bin euro vermek istemiyormuş. Sonuçta ada benzinsiz kalmış!

 


 Eh ne yapalım , Can’ın hevesi kursağında kaldı,


 


 Bu sabah da Karl ve köpeği Efi ile deniz kıyısında güneşi doğurduk .


 


 Karl çekek yerindeki tekneleri bize tanıttı.

Geçen ay gençlerin içinde içki içerken mangal yakıp, ateşi tam söndürmedikleri için tutuşup yanan teknenin enkazını gösterdi.

 


Kahvaltıyı verandada yaptık,

Ekim sonunda böyle bir hava ne büyük şans!

 


 Kahvaltıdan sonra sonra adayı baştan aşağı bir defa daha güzelce gezdik.

Can ile Dalyan’dakilerin aynısı olan kaya mezarına tırmandık.

 


Öğleyin gelen feribotu karşıladık, pasaportlarımızı kaptana teslim ettik.


 


 Christina arabayla gelip bizim çantaları aldı, iskeleye götürdü.

Kendisi Yunanlı ama Zimbabwe'de doğmuş, eşi adalı olduğundan buraya yerleşmişler.

 


 Eşi Andonis sıcağa rağmen sürekli kalın montla gezip, sabahtan akşama kadar motorlu kayığıyla Türkleri adanın tek turistik atraksiyonu olan arka taraftaki bir mağaraya 50 euro karşılığında götürüp getiriyor. Papillon da onunla gitmiş.


 Son kalan eurolarımızla marketten ekmek, 
salam, bira alıp sahildeki banklarda yedik.

 


 Duty Free açılınca bir şişe rakı alıp kafede arkadaşlarıyla laflayan Karl’a hediye ettim.

Rakıyı uzodan daha çok seviyormuş, pek sevindi.



 Teknede bizimle birlikte adada kalan iki kız da vardı.


 


 Çımacının verdiği akıla karşın Mediterrano Otelde pazarlık etmemiş, geceliği 150 eurodan kalmışlar. Bizim müstakil evde üç gece 100 euroya kaldığımızı duyunca hayret ettiler.




Tekne Kaş’a yaklaşırken biz hala ne yapacağımıza karar vermemiştik. Bugün 29 Ekim olduğundan Kaş’ın meşhur cumhuriyet balosu vardı. Bu baloya dört yıl önce de katılmış ve hoşlanmıştık.


 


 Cumhuriyetin kuruluşundan beri her yıl 29 Ekim’de tüm Kaş halkı (Elbette şimdilerde daha çok İstanbul halkı) kasabanın meydanında toplanıp yer içerlermiş.


 


 Bu geleneği devam ettiren belediye her sene sadece bugün bütün restoranların meydanı masalarla doldurmasına izin verip, bir de standart bir fiyat belirliyor, 

Herkesin mutfağı, yemeği ayrı ama fiyat sabit. Masalar bitişik nizam; konseriyle, fener alayıyla, bolca bayrak sallayarak Cumhuriyet coşkusu yaşanıyor.

 


 Ertesi gün Kurban Bayramı tatilinin son günü olduğundan otellerin boşaldığını düşünüp kalalım bari dedik. Ben de adada son içtiğim biraların etkisiyle araba kullanmaya pek sıcak bakmıyordum . 

Teknede Türkiye’ye ilk defa gelen ürkek bir Japon çift de vardı. Hem onlar, hem bizim için daha önce kaldığımız Antiphelos pansiyonu aradım. Emekli hemşire Şahine hanımın oğluyla sıkı bir pazarlık ettik, oda başına 70 liradan anlaştık.
Japonlar dünya turuna çıkmışlar ama kız sırt çantası taşımaya zinhar karşıymış. Kocaman tekerlekli bavulla parke taşlı yokuşları elbette çıkamadılar. Kızın bavulunu oflaya uflaya ben taşıyıverdim. Otele varınca;
 “Bu iş böyle olmaz kocanın sözünü dinle de sırt çantası al” diye de takaza ettim.
 Odalara yerleştikten sonra sevgili Meis’e bakarak terasta birer kadeh rakı içtik.

 


Meydana indik.

Bu seneki fiks ücret ilk defa içkisiz olarak da belirlenmiş, kişi başı içkisiz 40, sınırsız içkili 80 liraymış.

 


 Bizim yaş itibarıyla sınırsız içkide restoranı zarara sokma ihtimalimiz bulunmadığından üçümüze 150 liraya sınırlı içkili bir menüde anlaştık. Geçen seferki tecrübelerimden bu sefer açık büfe mezeli bir restoran seçtim. Ana yemek olarak da balık veriyorlardı.


 


 Saat sekiz gibi emekli kültür müdürü kılıklı birinin konuşmasıyla parti başladı. 

Orkestra yolda kaza geçirdiği için uzun süre teypten Onuncu Yıl Marşı dinledik.

 


 Yıllar önce Kemalpaşa Yukarı Kızılca’da bir dağcılık törenine 2 saat geciken kaymakamı beklerken bangır bangır aralıksız çalınan Doğulu kardeşlerin bu güzide eserini o zamandan beri her duyduğumda tüylerim diken diken oluyor. Hele üst üste ve yüksek sesle çalındığında (Hoş, başka türlü çalındığını da duymadım ya…) çığlık atarak kaçmak istiyorum.


 


 Müziği unutmak için yanımızdaki masaya oturan turistlerle konuşmaya başladım (Onlar 80 lira karşılığında birer biralı menü yediler) 

Avustralya’lı bir karı koca ve iki erkek arkadaş her sene gelip iki tekne kiralayarak kıyılarımızda yelken yaparlarmış.

   


İlk defa gördükleri bu kutlamadan çok etkilenmişler, 

Zira onların memleketinde böyle bir milliyetçilik, ortak ülkü, duygulanma, marş falan yokmuş.

 


 Masadakilerden biriyle meslektaş olduğumuz anlaşılınca sohbetimiz daha da arttı. Avustralya taşrasında çalışan bir dermatolog olan David ile birbirimize o kadar kaynaştık ki, Neşe ile Can otele, onun arkadaşları da marinaya dönerken biz Onuncu Yıl Marşı'nın duyulmadığı bir yer bulmak üzere Kaş’ın arka sokaklarına daldık.


 


 Arka sokaklarda da masalar kurulmuş 

(Meraklısına not: Cumhuriyeti sokakta masa kurarak kutlama geleneği Büyükada’da ara sokaktaki bir kırtasiyeci tarafından da her 29 Ekim’de yaşatılıyor)

 


 Yukarlarda güzel bir kafede oturduk, saatlerce sohbet ettik. 

Konuştukça baktım  David’le kafalarımız aynı; sanki benim  20 yıl sonraki halimle konuşuyorum. İş yaşamından, cinsel hayata kadar merak ettiğim her konuyu arsızca sordum. O da bende 20 yıl önceki halini gördüğünden olsa gerek sevinçle ve çok açık yüreklilikle deneyimlerini, duygularını, düşüncelerini anlattı. 
"Pişmanlığın var mı?" diye sordum
"Çocuğuma daha fazla vakit ayırabilirdim. O küçükken ben çok çalışıyor, eve geldiğimde yorgun ve sinirli oluyordum. Şimdi büyüdü avukat oldu, o günleri kafama kakıyor. Çocuklara her zaman nazik davranmak lazım" dedi
Gecenin sonunda ikimiz de çok duygulanmış bir şekilde kucaklaşarak ayrıldık.

 


 Meis Adası’nı ziyaretimiz 2012 yılında yaptığımız açık ara en güzel, en zevk aldığımız tatil oldu.

 (2012 yurtdışı seyahatleri açısından oldukça yoğun bir yıl oldu: Sırasıyla Bulgaristan, Simi, Halki, Tilos, Rodos, Meis Adaları, Portekiz, Fransa ve İran’a gittik)

 


 Benim açımdan bu seyahati taçlandıran Karl ve David ile tanışmam ve onlardan öğrendiklerimdi.


 


 Sabah Kaş'ta hava çiseliyordu.

Terasta hızlı bir kahvaltıdan sonra Şahine Hanım'a oda ücreti için 100 lira verdim, üstünü vermek istemedi.

 


 Oğlunuzla 70 liraya anlaştık dedim, bir sürü itirazdan sonra paranın üstünü alabildim. Japonları kadının bu beklenmedik çiğliği için uyarayım dedim ama onlar gitti diyerek beni başından savdı.


Kaputaş'ın üzerinde durup biraz daha çakıl taşı şeklinde çikolata aradık.


 


Yemek molası için her zamanki gibi Gökova Orman Kampı'na girdik.


 


Hala kalan son bir iki çadırcı ile sohbet ettik. 


 


 Orman kampının önünde demirli yelkenlinin adını görünce Yorkshire'lı arkadaşım Karl'ı hatırladım.


 Yorkshire onunla gurur duyuyor!

 


Bütçe: (Ada için ) 3 gece 300 euro

Kitap:Dış politikada bir nefes Taner Baytok
Müzik:  Mozaik/Ardından

27 yorum:

yol izi dedi ki...

Bu blogun en cazip yönü sadeliği benim için:)
Yunanistan'a yaklaştıkça türkiye'nin 10. yıl marşı çılgınlığı da artıyor olsa gerek. Ben de izmir'de yaşamaya başladığımdan beri hayretle her durum için çalınabildiğini izledim. Düğün, dernek, çay, parti, akla gelebilecek her türlü gece, koylara yapılan gezilerde teknelerde çalındığına şahit oldum.
Şimdi şu celebrity olma halini perçinlemiş olmayayım diye size muayene olmaktan vazgeçiyorum:)))
yakın bir zamanda yapılmış bir iran turunu okumak hiç fena olmazdı:)
iyi yolculuklar bora bilgin ve ailesine...

Seraptır adım dedi ki...

2012 yılını bitirmek için harika bir gezi yazısı. Yazılarınızı her okuduğumda o yerlere gitmiş gibi hissediyorum kendimi.Bazen kahkahalara boğuluyorum,bazen hüzünleniyorum... Gezmenin en güzel yanı tanışılan insanlar bence. Bizi yeni insanlarla tanıştırdığınız için teşekkürler. Mutlu yıllar...

Tijen dedi ki...

Yine pek hoştu, pek imrendim. İyi ki gitmişsiniz yahu. Sen de iyi ki yazmışsın. Gri bir Antalya akşamında okumak odama güneşi getirdi.

levent dedi ki...

Can'ı Balik tutmaya ben götüreceğim..,

di dedi ki...

selebriti arkadaşım benim... heheheee... pek güzeldi bu yazı da. bir gün, bir seyahatinizde peşinize takılacağım, kesin :)

Gurbuz dedi ki...

Bu yazınız da Karl ve David ile sohbetinizi, anlatışınızı çok sevinerek, Can'ın balığa çıkamayaşını üzülerek okudum. Bu arada gün batarken çektiğiniz Kaputaş fotoğrafı harika.

owl dedi ki...

Dün gece okudum, çok beğendim. En iyi yazılarından biri olduğunu düşünüyorum. Üslup hem güzelliği hem özgünlüğüyle tam usta işi artık. Bu yazı da ayrı bir pozitiflik, esenlik vardı. Bizi de hem de iki yerde anmışsın, ünlü olacağız bu gidişle sayende!
Eline sağlık.

alimerginoglu dedi ki...

Tum yazilarin harika ama bu yazini cok daha buyuk bir keyif ile okudum. Salvatores'in Mediterraneo'sunun benim icin ayri bir yeri var. Lo Russo'nun filmin son sahnesinde patlican ayiklarken soyle donup denize ve ufka bakisi hafizama oyle bir kaznimis ki, 20 kusur yildir filmin muzigiyle beraber beynimde donup durur. Gurbettte Ege ve Akdeniz'e hasret ruhumu doyurdun ya Tanri da senin de kalbini,ruhunu hep doyursun doktor! Vasilissa konusuna hic girmeyeyim... Ayri bir yazi konusu olabilir! Tum ailene icten sevgiler, ellerinize ve ayaklariniza saglik! Alim Erginoglu www.uckuruslukdunya.com

Adsız dedi ki...

pazar sabahi(6 ocak/13)kahvalti sonrasi bu puslu mersin havasinda simdi ne yapalimki derken,bari maillerime bakayim deyipte okumaya basladigim sahane bir yazi(yine).ayaginiza ve tarzina saglik:))harika bir tatilcik olmus,keyifle okudum(yuksek sesle)ve cok begendik:)..saglikli gunler ve tez zamanda gorusmek dilegiyle hepinize selam olsun.
yavuz dogan

Hilal,Sen'an ve Rena Geziyor dedi ki...

Her zamanki gibi bir solukta okudum Hayranım size ve ailenize. 2013'te de bol bol gezmeniz dileklerimle. Umarım diğer gezi yazılarınızıda bir an önce yayımlarsınız. uzun zamandır bekliyordum. Yazıyı görünce sürpriz oldu. saygılarımla.

Adsız dedi ki...

Diğer gezlerinizi de sabırsızlıklar bekliyoruz.

tilki dedi ki...

Biz tatilimizi yaparken Sandaletli Seyyah'ın yazdığı kitabı okusak,keyfimiz keyfle katlansa.Var mı acaba bi kitap fikri?

inci dedi ki...

her zamanki gibi süper bir anlatım, sade bir dille, fotoğraflar harika sağlıkla nice,nice güzel seyahatler temenni ediyorum.sizleri öpüyorum.

Adsız dedi ki...

İroniyle dolu, insanı uzaklara özendiren bir yazı daha.Kaleminize sağlık. Daha sık yazmanız dileğiyle.

erharat dedi ki...

Yazı için teşekkürler, gitmiş kadar olduk :)

Adsız dedi ki...

heyecanla iran yazınızı bekliyorum...

Mavi Balon dedi ki...

Okurken kıskançlıktan çatladım desem yalan olmaz... Not: bu sefer yazınızı nutellayla değil- hep nutella yiyip okuyorum yazıalrınızı- eşimin şu saatte yaptığı yarım ekmek tostla taçlandırdım...not 2: Can maşallah ne kadar büyümüş öyle.. teşekkürler

Yazmak iyidir... dedi ki...

Bir gezi bu kadar mı tatlı tatlı anlatılır :)

Bir Terazi Kizi... dedi ki...

Üc gündür geziyorum sayenizde Meis adasinda,ancak bitti,ama cok güzeldi,her zamanki anlatimlariniz cok hos,gülümsetiyor bizi vede Can gercekten koacaman olmus,masaalllah ona,sevgiler...

gezilecek yerler dedi ki...

Sonuna kadar tek seferde okudum. Çok güzel anlatmışsınız, gezmiş kadar oldum. Sitenizi takip listeme aldım.
Gezilecek Yerler

Adsız dedi ki...

Keyifle okudum. Çok uzakları bırakın şehir dışına dâhi 3-5 defa çıkmış biri için imrenilecek bir hayat tarzı. İçinizde ki seyyahlık hiç bitmesin efendim.
Saygılar
Hatice

Yusuf dedi ki...

Üniverisiteye ilk başladığım yıllarda okumaya başladım Sandaletli Seyyah anılarını.Şimdi dönüpte geriye bakınca hayatımda şüphesiz etkisini gözlemlediğim mihenk taşlarından birisidir diye düşünüyorum Bora abi ve maceralarını. Artık pazarlık konusuda sonuna kadar direnen bilinçli bir tüketici de oldum sayılır. :) Aslında küçük detayların, büyük anlamlar karşılığına geldiğinide gördüğümü söylemem gerekir. Her bir macerasında birde kitapla taçlandırılan kültür doyumuna gıpta etmemek ne mümkün? Umarız gezi notlarınızı derlediğiniz neşriyatlarla da buluşuruz. Bu arada okulunda son dönemine geldik, tabi bu süreçte okul dönüşünden, çevre illere varana kadar belki yüzlerce otostopla öğrenciliğin son demlerini yaşıyoruz. Bazan okul dönüşü otostopunda rektörle merkeze döndük, bazende Adapazarı'ndan Ankara'ya hastahaneye giden bir baba adayının heyecanını yaşadık, bazende hiç tanımadığımız insanların sohbetlerine ve sofralarına misafir olduk. Bunların hepsi unutamayacağım şeyler olacak. Şimdi öğrencilikte bitince yine güç alacağımız yazılarınıza ihtiyacımız olacak. Gönülden teşekküler ve saygılar...

Birde sorum olacaktı, blogspot dışında sosyal medyada takip ediliyor musunuz ?

Adsız dedi ki...

Meis te 3 gece için 100 euro ödediğiniz ev sahibinin e mail adresi var mıdır?

Adsız dedi ki...

Meis te 3 gece için 100 euro ödediğiniz ev sahibinin e mail adresi var mıdır?

ssbb dedi ki...

http://www.mandraki.gr/en/profile.htm

Özgür ULUSOY dedi ki...

Hocam güzel bir yazı olmuş ama sonbaharda saatler 1 saat ileri alınmaz ki, aksine geri alınır, bu durumda Karl'ı kaçırmamamınız lazımdı, o kısmını anlayamadım.

ssbb dedi ki...

Haklısınız.
Düşündüm, düşündüm, nasıl oldu bu iş bilemedim.